عبارت را در

خداوند به مؤمن فقير در قيامت چه عطا مي كند؟

الإمامُ الصّادقُ عليه‏السلام :

إنّ اللّه‏َ جلَّ ثناؤهُ لَيَعتَذِرُ إلى عَبدِهِ المؤمنِ الُمحْوِجِ في الدنيا كما يَعتَذِرُ الأخُ إلى أخيهِ ، فيَقولُ : وعِزَّتي وجَلالي ، ما أحوَجتُكَ في الدنيا مِن هَوانٍ كانَ بِكَ عَلَيَّ ، فارفَعْ هذا السَّجْفَ فانظُرْ إلى ما عَوَّضتُكَ مِن الدنيا . قالَ : فَيَرفَعُ فيَقولُ : ما ضَرَّني ما مَنَعتَني مع ما عَوَّضتَني ؟!

امام صادق عليه‏السلام :

(در روز قـيـامت) خـداوند ، جـلّ ثناؤه ، همچنان كه برادرى از برادرش پوزش مى‏خواهد ، از بنده مؤمن نيازمند خود در دنيا ، عذر مى‏خواهد و مى‏فرمايد : به عزّت و جلالم سوگند كه من تو را در دنيا از سر خواريت نزد من ، محتاج نكردم . اكنون اين سرپوش را بردار و ببين به جاى دنيا به تو چه داده‏ام . او سرپوش را بردارد و گويد : با اين عوضى كه به من دادى مرا چه زيان اگر آنچه را در دنيا از من گرفتى .