عبارت را در

كسانی كه گناه می كنند ولی به رحمت خداوند امیدوارند، چگونه اند؟

الإمامُ الصّادقُ عليه‏السلام

لَمّا سُئلَ عن قَومٍ يَعمَلُونَ بالمَعاصِي ويَقولونَ : نَرجُو ، فلا يَزالُونَ كذلكَ حتّى يَأتِيَهُمُ الموتُ ؟: هؤلاءِ قَومٌ يَتَرَجَّحُونَ في الأمانِيِّ كَذَبوا لَيسُوا بِراجِينَ ، إنّ مَن رَجا شَيئا طَلَبَهُ ومَن خافَ مِن شيءٍ هَربَ مِنهُ .

امام صادق عليه‏السلام

- هنگامى‏كه‏به ايشان عرض شد : عدّه‏اى هستند كه گناه مى‏كنند و مى‏گويند ما (به رحمت خدا) اميدواريم و پيوسته در همين حالند تا مرگشان در رسد- : اينها مردمانى هستند كه در آرزوها و خيالات خود غرقند . دروغ مى‏گويند ، آنها اميدوار نيستند ؛ زيرا هركه به چيزى اميد داشته باشد در طلب آن مى‏كوشد و هركه از چيزى بترسد از آن مى‏گريزد .