عبارت را در

ديدار خدا

الإمام عليّ عليه‏السلام :

إنَّ اللّه‏َ أوحى إلى موسى عليه‏السلام : مَن أحَبَّ حَبيبا أنِسَ بِهِ ، ومَن أنِسَ بِحَبيبٍ صَدَّقَ قَولَهُ ورَضِيَ فِعلَهُ ، ومَن وَثَقَ بِحَبيبٍ اِعتَمَدَ عَلَيهِ ، ومَنِ اشتاقَ إلى حَبيبٍ جَدَّ فِي السَّيرِ إلَيهِ . يا موسى ، ذِكري لِلذّاكِرينَ ، وزِيارَتي لِلمُشتاقينَ ، وجَنَّتي لِلمُطيعينَ ، وأنَا خاصَّةً لِلمُحِبّينَ .

امام على عليه‏السلام :

خداوند به موسى عليه‏السلام وحى كرد : «هركه محبوبى را دوست بدارد ، با او همدم‏مى‏شود و هركه با محبوبى همدم گشت ، سخنش را تصديق مى‏كند و از كردارش خشنود مى‏شود ، و هركه به محبوبى اطمينان كند ، به او اعتماد مى‏ورزد ، و هركه مشتاق محبوبى شود ، در رفتن به سويش مى‏كوشد .
اى موسى ! يادم از آنِ يادآوران ، ديدارم از آنِ شيفتگان ، و بهشتم‏از آنِ فرمانبران‏است و من خود ، ويژه دوستدارانم هستم».

------------------------------------------------------

المحجّة البيضاء :

في أخبارِ داودَ عليه‏السلام : إنَّ اللّه‏َ عَزَّوجَلَّ أوحى إلَيهِ : يا داودُ ، إلى كَم تَذكُرُ الجَنَّةَ ولا تَسأَلُنِي الشَّوقَ إلَيَّ ؟!
قالَ : يا رَبِّ ، مَنِ المُشتاقونَ إلَيكَ ؟
قالَ : إنَّ الُمشتاقينَ إلَيَّ الَّذينَ صَفَّيتُهُم مِن كُلِّ كَدَرٍ ، وأنبَهتُهُم بِالحَذَرِ ، وخَرَقتُ مِن قُلوبِهِم إلَيَّ خَرقا يَنظُرونَ إلَيَّ ...
يا داودُ ، إنّي خَلَقتُ قُلوبَ المُشتاقينَ مِن رِضواني ، ونَعَّمتُها بِنورِ وَجهي ، وَاتَّخَذتُهُم لِنَفسي مُحَدَّثينَ ، وجَعَلتُ أبدانَهُم
مَوضِعَ نَظَري إلَى الأَرضِ ، وقَطَعتُ مِن قلُوبِهِم طَريقا يَنظُرونَ بِهِ إلَيَّ ، يَزدادونَ في كُلِّ يَومٍ شَوقا .

محجة البيضاء :

در اخبار داوود عليه‏السلام آمده است : خداوند عزّوجل به او وحى كرد : اى داوود ! تا كى از بهشت ياد مى‏كنى و شوق ديدار مرا درخواست نمى‏كنى ؟
گفت : پروردگارا ! مشتاقانت كيانند ؟
فرمود : مشتاقانم كسانى هستند كه آنان را از هر غبار كدورتى پيراسته‏ام و با پرهيزْ هشيارشان ساخته‏ام و حجاب از برابر دل‏هايشان چنان برداشته‏ام كه به من مى‏نگرند ... .
اى داوود ! من دل‏هاى مشتاقان را از رضوان و خشنودى خود آفريده‏ام و با نور رخسارم پروريده‏ام و متنعم ساخته‏ام و آنان را چونان سخنگويانى براى خود برگزيده‏ام و پيكرهايشان را جايگاه نگاهم به زمين ساخته‏ام و از دل‏هايشان راهى به
سوى خود گشوده‏ام كه از آن به من مى‏نگرند و هر روز بر شوقشان افزوده مى‏شود .

------------------------------------------------------

الإمام زين العابدين عليه‏السلام ـ في مُناجاةِ العارِفين ـ :

إلهي ، فَاجعَلنا مِنَ الَّذينَ تَوَشَّحَت أشجارُ الشَّوقِ إلَيكَ في حَدائِقِ صُدورِهِم ، وأخَذَت لَوعَةُ مَحَبَّتِكَ بِمَجامِعِ قُلوبِهِم ... وقَرَّت بِالنَّظَرِ إلى مَحبوبِهِم أعيُنُهُم .

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در مناجات‏العارفين ـ :

بارالها ! ما را از كسانى قرار ده كه درختان شوق تو در باغ سينه‏هاشان، شاخه گسترده و آراسته شده و آتش محبّتت ، دل‏هايشان را فرا گرفته است ... و چشمانشان با نگريستن به تو روشن گشته است .

------------------------------------------------------

عنه عليه‏السلام ـ في مُناجاةِ المُحِبّينَ ـ :

إلهي ، مَن ذَا الَّذي ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنكَ بَدَلاً ! ومَن ذَا الَّذي أنِسَ بِقُربِكَ فَابتَغى عَنكَ حِوَلاً ! إلهي ، فَاجعَلنا مِمَّنِ اصطَفَيتَهُ لِقُربِكَ ووِلايَتِكَ ، وأخلَصتَهُ لِوُدِّكَ ومَحَبَّتِكَ ، وشَوَّقتَهُ إلى لِقائِكَ ، ورَضَّيتَهُ بِقَضائِكَ ، ومَنَحتَهُ بِالنَّظَرِ إلى وَجهِكَ ، وحَبَوتَهُ بِرِضاكَ ، وأعَذتَهُ مِن هَجرِكَ وقَلاكَ ، وبَوَّأتَهُ مَقعَدَ الصِّدقِ في جِوارِكَ ، وخَصَصتَهُ بِمَعرِفَتِكَ ، وأهَّلتَهُ لِعِبادَتِكَ ، وهَيَّمتَهُ لاِءِرادَتِكَ ، وَاجتَبَيتَهُ لِمُشاهَدَتِكَ ، وأخلَيتَ وَجهَهُ لَكَ ، وفَرَّغتَ فُؤادَهُ لِحُبِّكَ ، ورَغَّبتَهُ فيما عِندَكَ ، وألهَمتَهُ ذِكرَكَ ، وأوزَعتَهُ شُكرَكَ ، وشَغَلتَهُ بِطاعَتِكَ ، وصَيَّرتَهُ مِن صالِحي بَرِيَّتِكَ ، وَاختَرتَهُ لِمُناجاتِكَ ، وقَطَعتَ عَنهُ كُلَّ شَيءٍ يَقطَعُهُ عَنكَ .
اللّهُمَّ اجعَلنا مِمَّن دَأبُهُمُ الاِرتِياحُ إلَيكَ وَالحَنينُ ، ودَهرُهُمُ الزَّفرَةُ وَالأَنينُ ، جِباهُهُم ساجِدَةٌ لِعَظَمَتِكَ ، وعُيونُهُم ساهِرَةٌ في خِدمَتِكَ ، ودُموعُهُم سائِلَةٌ مِن خَشيَتِكَ ، وقُلوبُهُم مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِكَ ، وأفئِدَتُهُم مُنخَلِعَةٌ مِن مَهابَتِكَ .
يا مَن أنوارُ قُدسِهِ لِأَبصارِ مُحِبّيهِ رائِقَةٌ ، وسُبُحاتُ وَجهِهِ لِقُلوبِ عارِفيهِ شائِقَةٌ ، يا مُنى قُلوبِ المُشتاقينَ ، ويا غايَةَ آمالِ المُحِبّينَ ، أسأَلُكَ حُبَّكَ ، وحُبَّ مَن يُحِبُّكَ ، وحُبَّ كُلِّ عَمَلٍ يوصِلُني إلى قُربِكَ ، وأن تَجعَلَكَ أحَبَّ إلَيَّ مِمّا سِواكَ ، وأن تَجعَلَ حُبّي إيّاكَ قائِدا إلى رِضوانِكَ ، وشَوقي إلَيكَ ذائِدا عَن عِصيانِكَ ، وَامنُن بِالنَّظَرِ إلَيكَ عَلَيَّ ، وَانظُر بِعَينِ الوُدِّ وَالعَطفِ إلَيَّ ، ولا تَصرِف عَنّي وَجهَكَ ، وَاجعَلني مِن أهلِ الإِسعادِ وَالحُظوَةِ عِندَكَ ، يا مُجيبُ ، يا أرحَمَ الرّاحِمينَ .

امام سجّاد عليه‏السلام ـ در مناجات المحبّين ـ :

بارالها ! چه كسى شيرينى محبّت تو را چشيد و پس از آن ، در پىِ جايگزينى برايت برآمد ؟ چه كسى با نزديكى تو انس گرفت و پس از آن ، خواستار جابه‏جايى از كنارت شد ؟ بارالها ! ما را از كسانى قرار ده كه براى نزديكى و دوستى‏ات برگزيدى ، و براى محبّت و دوستى‏ات خالصشان ساختى ، و به ديدارت مشتاقشان كردى ، و به قضايت خشنودشان نمودى ، و نگريستن به رخسارت را به آنان بخشيدى ، و خشنودى‏ات را به آنان عطا كردى ، و از دورى و هجرانت ايمنشان ساختى ، و در كنارت در جايگاهى راستينْ جايشان‏دادى، وشناختت را ويژه ايشان ساختى ، و آنان را اهليّت عبادتت دادى و شيفته اراده‏ات كردى ، و براى مشاهده خودت برگزيدى و چهره‏ات را برايشان بى‏پرده ساختى و دلشان را به دوستى خودت پرداختى و آنان را خواستار آنچه نزدت هست ، نمودى ، و يادت را به آنانْ الهام نمودى ، و آنان را وادار به شكرگزارى‏ات كردى و به فرمانبرى‏ات مشغول ساختى، و آنان را از صالحانِ خلقت قرار دادى ، و آنان را براى رازگويى‏ات برگزيدى و هر آنچه كه آنان را از تو بِبُرَد ، از آنان بريدى .
بارالها ! ما را از كسانى قرار ده كه عادتشان ، شادابى و شوق به تو باشد و روزگارشان در سوز و گداز و ناله (وصل) تو به سر شود . پيشانى‏هايشان براى عظمت تو به سجده درآمده ، چشمانشان در خدمت به تو شب‏ها بيدار مانده ، اشك‏هايشان از هراست ريزان است ، قلب‏هايشان به محبتّت پيوسته ، و دل‏هايشان از هيبت و شكوه تو بركَنده است .
اى آن‏كه روشنى‏هاى قدسش براى چشمان دوستدارانش مى‏درخشد و درخشش‏هاى رخسارش براى‏دل‏هاى شناسندگانش شوق‏آور است ! اى اميد دل‏هاى مشتاقان و اى نهايت آرزوهاى دوستداران ! دوستى تو و دوستى آنان كه دوستت دارند و دوستى هر آن عملى كه مرا به نزديكى تو مى‏رساند ، از تو مسئلت مى‏كنم . از تو مى‏خواهم كه خودت را نزدم محبوب‏تر از هر آنچه جز توست ، قرار دهى و دوستى مرا نسبت به خودت ، راهبر به سوى خشنودى‏ات و شوق مرا به تو ، بازدارنده از نافرمانى‏ات قرار دهى . بر من منّت بگذار تا به تو بنگرم ، و با نگاه دوستى و توجّه به من بنگر و رخسارت را از من برمگردان و مرا از سعادتمندان و بهره‏مندان نزد خودت قرار بده ، اى اجابت كننده و اى مهربان‏ترينِ مهربانان !

------------------------------------------------------

عنه عليه‏السلام :

إنَّما اُولُو الأَلبابِ الَّذينَ عَمِلوا بِالفِكرَةِ حَتّى وَرِثوا مِنهُ حُبَّ اللّه‏ِ ؛ فَإِنَّ حُبَّ اللّه‏ِ إذا وَرِثَهُ القَلبُ استَضاءَ ، وأسرَعَ إلَيهِ اللُّطفُ ، فَإِذا نَزَلَ مَنزِلَةَ اللُّطفِ صارَ مِن أهلِ الفَوائِدِ ؛ تَكَلَّمَ بِالحِكمَةِ ، فَإِذا تَكَلَّمَ بِالحِكمَةِ صارَ صاحِبَ فِطنَةٍ ، فَإِذا نَزَلَ مَنزِلَةَ الفِطنَةِ عَمِلَ بِها فِي القُدرَةِ ، فَإِذا عَمِلَ بِها فِي القُدرَةِ
عَرَفَ الأَطباقَ السَّبعَةَ ، فَإِذا بَلَغَ إلى هذِهِ المَنزِلَةِ صارَ يَتَقَلَّبُ فِكرُهُ بِلُطفٍ وحِكمَةٍ وبَيانٍ ، فَإِذا بَلَغَ هذِهِ المَنزِلَةَ جَعَلَ شَهوَتَهُ ومَحَبَّتَه في خالِقِهِ ، فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ نَزَلَ المَنزِلَةَ الكُبرى ؛ فَعايَنَ رَبَّهُ في قَلبِهِ ، ووَرِثَ الحِكمَةَ بِغَيرِ ما وَرِثَهُ الحُكَماءُ ، ووَرِثَ العِلمَ بِغَيرِ ما وَرِثَهُ العُلَماءُ ، ووَرِثَ الصِّدقَ بِغَيرِ ما وَرِثَهُ الصِّدّيقونَ .

امام سجّاد عليه‏السلام :

خردمندان ، در حقيقتْ كسانى هستند كه انديشه‏شان را به كار بستند ، تا آن‏كه از آن ، خدا دوستى را به ميراث بردند ؛ زيرا چون قلبْ خدا دوستى را به ميراث بَرَد ، روشنى گيرد و لطف و توجّه به سويش بشتابد . پس چون به
منزلت لطف و توجّه برسد ، از فايده‏مندان گردد ؛ يعنى حكيمانه سخن‏گويد . پس چون حكيمانه سخن بگويد ، داراى هشيارى و زيركى‏شود. پس‏چون به منزلتِ زيركى برسد،آن را در راه قدرت به كار برد و چون زيركى را در قدرت به كار بَرَد ، طبقات هفتگانه را بشناسد و چون به اين منزلت برسد ، انديشه‏اش با لطف ، حكمت و بيانْ همراه شود و آنها را به كار بندد و چون به اين منزلت برسد ، خواسته و دوستى‏اش را در راه خالق خود قرار دهد . پس چون چنين كرد ، به منزلتِ بزرگ‏تر مى‏رسد و خدا را باچشمِ دلش مى‏بيند و حكمت‏را از راهى‏جز راه حكيمان به ميراث بَرَد ، و علم را از راهى جز راه عالمان به ميراث بَرَد و صدق را از راهى جز راه صدّيقان به ميراث بَرَد . «مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِندَ اللَّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالْأَخِرَةِ» .