عبارت را در

سخنان امام هادى عليه‏السلام

إنَّ اللّه‏َ إذا أرادَ بِعَبدٍ خَيرا إذا عُوتِبَ قَبِلَ؛

چون خداوند خير بنده‏اى را بخواهد ، هرگاه [آن بنده] مورد گلايه واقع‏شود ، بپذيرد.

------------------------------------------------------

إنَّ للّه‏ِِ بُقاعاً يُحِبُّ أن يُدعى فيها فَيَستَجيبُ لِمَن دَعاهُ؛

خداوند را بقعه‏هايى است كه دوست دارد در آنها دعا شود تا دعاى كسى را كه وى را خوانده است ، به اجابت رسانَد.

------------------------------------------------------

مَنِ اتَّقَى اللّه‏َ يُتَّقى ، ومَن أطاعَ اللّه‏َ يُطاعُ؛

هر كه از خدا پروا كند ، از او پروا كنند [و حرمتش را نگه دارند] و هر كه ازخدا فرمان بَرد ، فرمانش بَرند.

------------------------------------------------------

مَن أطاعَ الخالِقَ لَم يُبالِ سَخَطَ المَخلوقِينَ؛

هر كه از آفريدگار فرمان بَرد ، از خشم آفريدگان پروا ندارد.

------------------------------------------------------

مَن كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِن رَبِّهِ هانَت عَلَيهِ مَصائِبُ الدُّنيا و لَو قُرِضَ ونُشِرَ؛

هر كه را از جانب پروردگارش حجّتى باشد ، هرچند مصيبت‏هاى دنيا او را با قيچى تكّه‏تكّه كنند و پراكنده‏اش سازند ، بر او سبُك آيد.

------------------------------------------------------

اَلشاكِرُ أسعَدُ بِالشُّكرِ مِنهُ بِالنِّعمَةِ الَّتي أوجَبَتِ الشُّكرَ لِأنَّ النِّعَمَ مَتاعٌ‏وَالشُّكرَ نِعَمٌ
و عُقبى؛

شكرگزار را ، به جهت شكرگزارى ، سعادتى است بزرگ‏تر از نعمتى كه شكرگزارى را بر او واجب كرده است ؛ زيرا نعمت ، كالايى است و شكر ، نعمتى همراه با آخرت .

------------------------------------------------------

إنَّ الظّالِمَ الحالِمَ يَكادُ أن يُعفى عَلى ظُلمِهِ بِحِلمِهِ ، وإنَّ المُحِقَّ السَّفيهَ يَكادُأن يُطفِئَنُورَ حَقِّهِ بِسَفَهِهِ؛

دور نيست كه ستمِ ستمگرِ بردبار ، به سبب بردبارى‏اش بخشوده شود ، و حق به جانبِ نابخرد ، نزديك است كه به سبب نابخردى‏اش ، نور حقّانيت خود را خاموش كند .

------------------------------------------------------

مَن جَمَعَ لَكَ وُدَّهُ ورَأيَهُ فَاجمَع لَهُ طاعَتَكَ؛

هر كه تمامت دوستى خود را براى تو فراهم آورْد ، تو نيز تمامت طاعت خود را برايش فرآهم آور .

------------------------------------------------------

مَن هانَت عَلَيهِ نَفسُهُ فَلا تَأمَن شَرَّهُ؛

هر كه خود را سبُك شمارَد ، از گزند او ايمن مباش.

------------------------------------------------------

اَلدُّنيا سُوقٌ رَبِحَ فيها قَومٌ وخَسِرَ آخَرونَ؛

دنيا بازارى است ؛ گروهى در آن سود بَرَند و گروهى ديگر ، زيان ببينند.