عبارت را در

مسجد فَضيخ

الإمام الباقر عليه ‏السلام :

سُمِّيَ المَسجِدُ الَّذي قَعَدَ فيهِ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله يَومَ اُكفِئَتِ المَشرَبَةُ مَسجِدَ الفَضيخِ مِن يَومَئِذٍ ، لِأَنَّهُ كانَ أكثَرُ شَيءٍ اُكفِئَ مِنَ الأَشرِبَةِ الفَضيخَ .

امام باقر عليه ‏السلام :

مسجدى كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در روز واژگون شدن خمره‏هاى شراب در آن نشسته بود ، از آن روز ، مسجد فَضيخ (شراب خرما) ناميده شد ؛ زيرا بيشترين شراب‏هاى واژگون شده ، شرابِ خرما بود .

------------------------------------------------------

الكافي عن ليث المرادي :

سَأَلتُ أبا عَبدِاللّه‏ِ عليه ‏السلام عَن مَسجِدِ الفَضيخِ ، لِمَ سُمِّيَ مَسجِدَ الفَضيخِ؟
فَقالَ : لِنَخلٍ يُسَمَّى الفَضيخَ ، فَلِذلِكَ سُمِّيَ مَسجِدَ الفَضيخِ .

الكافى ـ به نقل از ليث مرادى ـ :

از امام صادق عليه ‏السلام در باره مسجد فَضيخ پرسيدم كه چرا به اين اسم ناميده شده است . فرمود : «به خاطر نوعى درخت خرما كه فَضيخ خوانده مى‏شود ، اين مسجد ، فَضيخ ناميده شده است » .

------------------------------------------------------

الكافي عن عمّار بن موسى :

دَخَلتُ أنَا وأبو عَبدِ اللّه‏ِ عليه ‏السلام مَسجِدَ الفَضيخِ ، فَقالَ : يا عَمّارُ ، تَرى هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ : نَعَم ، قالَ : كانَتِ امرَأَةُ جَعفَرٍ الَّتي خَلَفَ عَلَيها أميرُ المؤمنينَ عليه ‏السلام قاعِدَةً في هذَا المَوضِعِ ومَعَهَا ابناها مِن جَعفَرٍ فَبَكَت ، فَقالَ لَهَا ابناها : ما يُبكيكِ يا اُمَّه؟ قالَت : بَكَيتُ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه ‏السلام ، فَقالا لَها : تَبكينَ لِأَميرِالمُؤمِنينَ ولا تَبكينَ لِأَبينا؟
قالَت : لَيس هذا هكَذا ، ولكِن ذَكَرتُ حَديثا حَدَّثَني بِهِ أميرُ المُؤمنينَ عليه ‏السلام في هذَا المَوضِعِ فَأَبكاني ، قالا : وما هُوَ؟ قالَت : كُنتُ أنَا وأميرُ المُؤمِنينَ عليه ‏السلام في هذَا المَسجِدِ ، فَقالَ لي : تَرَينَ هذِهِ الوَهدَةَ؟ قُلتُ : نَعَم ، قالَ : كُنتُ أنَا ورَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله قاعِدَينِ فيها ، إذ وَضَعَ رَأسَهُ في حِجري ثُمَّ خَفَقَ حَتّى غَطَّ ، وحَضَرَت صَلاةُ العَصرِ فَكَرِهتُ أن اُحَرِّكَ رَأسَهُ عَن فَخِذي فَأَكونَ قَد آذَيتُ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ، حَتّى ذَهَبَ الوَقتُ وفاتَت .
فَانتَبَهَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله ، فَقالَ : يا عَلِيُّ ، صَلَّيتَ؟ قُلتُ : لا ، قالَ : ولِمَ ذلِكَ ؟ قُلتُ : كَرِهتُ أن اُوذِيَكَ .
قالَ : فَقامَ وَاستَقبَلَ القِبلَةَ ومَدَّ يَدَيهِ كِلتَيهِما ، وقالَ : اللّهُمَّ رُدَّ الشَّمسَ إلى وَقتِها حَتّى يُصَلِّيَ عَلِيٌّ ، فَرَجَعَتِ الشَّمسُ إلى وَقتِ الصَّلاةِ حَتّى صَلَّيتُ العَصرَ ، ثُمَّ انقَضَّتِ انقِضاضَ الكَوكَبِ .

الكافى ـ به نقل از عمّار بن موسى ـ :

من همراه امام صادق عليه ‏السلام وارد مسجد فَضيخ شديم . فرمود : «اى عمّار! اين گودال را مى‏بينى؟» .
گفتم : آرى .
امام عليه ‏السلام فرمود : «زن جعفر ـ كه بعدها امير مؤمنان وى را به همسرى گرفت ـ ، در اين جا نشسته بود و پسرانش از جعفر ، همراهش بودند . زن گريست . پسرانش گفتند : براى چه گريه مى‏كنى ، مادر؟
گفت : براى امير مؤمنان .
گفتند : براى امير مؤمنان ، گريه مى‏كنى و براى پدر ما گريه نمى‏كنى؟!
گفت : اين ، از آن گونه [گريه‏ها] نيست ؛ بلكه به ياد سخنى افتادم كه امير مؤمنان ، آن را در اين جا به من گفت و همين ، مرا به گريه انداخته است .
گفتند : آن سخن چيست ؟
گفت : من و امير مؤمنان ، در اين مسجد بوديم كه او به من فرمود : اين گودال را مى‏بينى ؟
گفتم : آرى .
امير مؤمنان فرمود : من و پيامبر خدا ، در اين جا نشسته بوديم كه پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله سرش را در دامن من گذاشت . آن گاه ، چُرتش برد و كم كم ، خوابش عميق شد . وقت نماز عصر رسيد . دلم نيامد سرش را از روى دامنم بردارم و او را اذيّت كنم ، تا آن كه وقت گذشت و نماز عصر من ، فوت شد . سپس پيامبر خدا بيدار شد و فرمود : اى على! نماز خوانده‏اى؟" .
گفتم : نه .
فرمود : چرا؟
گفتم : دوست نداشتم تو را اذيّت كنم .
پيامبر خدا برخاست و رو به قبله ايستاد و دو دستش را بلند كرد و گفت : خداوندا! خورشيد را به وقت پيشين آن برگردان تا على ، نماز بخواند .
خورشيد به وقت نماز برگشت تا آن كه من ، نماز خواندم . آن گاه ، همچون ستاره‏اى غروب كرد» .