عبارت را در

حضرت عزرائيل علیه السلام با مؤمنان در هنگام مرگ چگونه برخورد می كند؟

الإمامُ الصّادقُ عليه‏السلام

لمّا سُئلَ : هل يُكرَهُ المؤمنُ على قَبضِ رُوحِهِ ؟: لا واللّه ، إنّهُ إذا أتاهُ ملَكُ المَوتِ لقَبضِ رُوحهِ جَزِعَ عِندَ ذلكَ ، فيَقولُ لَهُ ملَكُ المَوتِ : يا وَليَّ اللّه لا تَجزَعْ ، فوالّذي بَعَثَ محمّدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّملَأنا أبَرُّ بِكَ وأشفَقُ علَيكَ من والِدٍرَحيمٍ لو حَضَرَكَ ، افتَحْ عَينَكَ فانظُرْ . قالَ : ويُمَثَّلُ لَهُ رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم و أميرُ المؤمنينَ وفاطمةُ والحسنُ والحسينُ والأئمةُ من ذُرِّيتِهِم عليهم‏السلام فيقالُ لَهُ : هذا رسولُ اللّه و ... رُفَقاؤكَ ... فما شيءٌ أحَبَّ إلَيهِ مِنِ استِلالِ رُوحِهِ واللُّحوقِ بالمُنادي .

امام صادق عليه‏السلام

- در پـاسخ بـه اين پـرسش كه آيـا مؤمن از جان كندن خود ناراحت مى‏شود- : نه ، به خدا ، زمانى كه فرشته مرگ (عزرائيل) براى ستاندن جانش مى‏آيد ، او بى‏تابى مى‏كند . امّا عزرائيل به او مى‏گويد : اى دوست خدا ، بى‏تابى مكن ؛ زيرا سوگند به آن كه محمّد صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّمرا برانگيخت ، من از پدر مهربانى كه به بالينت بيايد ، با تو خوشرفتارتر و مهربانترم . چشمت را باز كن و بنگر . حضرت فرمود : رسول خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم و اميرمؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و امامان از نسل آنها عليهم‏السلام، در برابرش نمايان مى‏شوند و به‏او گفته مى‏شود: اين رسول خدا و ... رفيقان و همرهان تو هستند ... در اين هنگام ، چيزى براى او خوشتر از اين نيست كه جان از بدنش جدا شود و به منادى بپيوندد .